Gedichten

Yesterday is history
Tomorrow is a mystery
Today is a gift
That’s why they call it the present

Meer gedichten en verhalen?
Behoefte aan helderheid, wijsheid, een nieuwe invalshoek? Inspirerende gedichten en verhalen vind je in het archief hieronder. Je kunt er doorheen scrollen, of zoeken op thema in de rechter kolom.


Ook dit gaat voorbij

Er was eens een koning die aan het hof het volgende vertelde. “Ik ga een kostbare ring maken die voor altijd in mijn familie zal blijven. Daarvoor heb ik een van de mooiste diamanten ter wereld gekocht. In de ring wil ik een boodschap verstoppen die kan helpen op momenten van diepe wanhoop. Het moet een korte zin zijn die past onder de diamant in de ring.” De luisteraars waren allemaal wijzen en geleerden. Ze konden verhandelingen schrijven, maar een boodschap van twee of drie woorden die zou kunnen helpen op moeilijke momenten… Ze dachten na, maar konden nergens op komen.

De koning was opgevoed door een oude bediende. De moeder van de koning was vroeg gestorven en deze bediende had voor hem gezorgd en werd daarom behandeld alsof hij familie was. De koning had groot respect voor de oude man en vroeg hem om raad. De oude man zei: “Ik ben niet wijs, noch een geleerde of academicus, maar ik heb een boodschap. Tijdens mijn verblijf in het paleis heb ik allerlei verschillende mensen ontmoet. Bij een gelegenheid ontmoette ik een mysticus. Hij was door je vader uitgenodigd en ik was zijn bediende. Om me te bedanken gaf hij mij deze boodschap.” De oude man schreef iets op een stukje papier, vouwde het dicht en gaf het aan de koning. “Lees het niet”, zei hij. “Hou het verborgen in de ring en open het alleen als er geen andere uitweg is.”

Het duurde niet lang voordat dit moment aanbrak. Het koninkrijk werd binnengevallen en de koning verloor de strijd. Gezeten op zijn paard rende hij weg, maar zijn vijanden achtervolgden hem. Hij was alleen en het waren er velen. Plots stopte de weg en de koning kon geen kant meer op. Vóór hem was een afgrond, naar beneden springen zou zijn einde betekenen. Terug kon hij ook niet, want zijn vijanden hadden de weg geblokkeerd. Hij kon het geluid van hun paarden al horen. Er was geen uitweg.

Terwijl hij nadacht, herinnerde hij zich de ring. Hij nam het stukje papier eruit en las het korte maar kostbare bericht wat simpelweg zei “Ook dit gaat voorbij”. Toen hij het bericht las voelde hij hoe het om hem heen stil werd. De vijanden die hem hadden achtervolgd waren misschien in het bos verdwaald, of waren de verkeerde kant opgegaan. Hoe dan ook, de paarden waren niet meer te horen.

De koning was zijn bediende en de mysticus eeuwig dankbaar. Deze woorden waren wonderbaarlijk. Hij vouwde het stukje papier op en stopte het weer terug onder de diamant in de ring. Hij verzamelde zijn leger en heroverde het koninkrijk.

De dag waarop hij zegevierend terugkeerde op het paleis, was er een groot feest met zang en dans. De koning voelde zich erg goed. De oude bediende stond naast hem en zei: “Zelfs dit moment is geschikt… lees het bericht nogmaals.” “Waarom? Nu ik de vijand overwonnen heb vieren mensen mijn terugkeer. Ik ben niet wanhopig en ik ben niet in een situatie waarin geen uitweg is”, zei de koning. Maar de oude bediende zei: “Luister naar me, deze boodschap is niet alleen nuttig als je verslagen bent, maar ook als je zegeviert. Niet alleen als je de laatste bent, maar ook als je de eerste bent.”

De koning opende de ring en las de boodschap: “Ook dit gaat voorbij”. En weer voelde hij hetzelfde. Ondanks de feestende, dansende menigte, werd hij omgeven door stilte. Zijn trots en ego waren verdwenen. De koning begreep de boodschap en was verlicht.

Toen zei de oude man: “Herinner je je alles wat je is overkomen? Geen een moment of emotie is blijvend. Zoals er dag en nacht is, zo zijn er momenten van verdriet en blijdschap. Accepteer ze als natuurlijk, want ze horen bij het leven.”

Terug naar boven

Ontdekkingsreis Marcel Proust

De werkelijke ontdekkingsreis
bestaat er niet in dat men nieuwe
landschappen ontdekt,
maar dat men de wereld
met nieuwe ogen bekijkt.

Terug naar boven

Stil zijn Pablo Neruda

Nu tellen wij tot tien
dan zijn wij allemaal stil.

Laten wij voor een keer op aarde
in geen enkele taal spreken;
laten we een seconde stilstaan,
en niet zo met onze armen bewegen.

Het zou een exotisch moment zijn
zonder geraas, zonder motoren;
wij zouden allemaal samen zijn
in een plotselinge vreemdheid.

Vissers in de koude zee
zouden walvissen geen kwaad doen
en de man die zout verzamelt
zou dan naar zijn pijnlijke handen kijken.

Zij die nieuwe oorlogen voorbereiden,
oorlogen met gas, oorlogen met vuur,
overwinningen zonder overlevenden,
zouden schone kleren aantrekken
en met hun broeders wandelen
in de schaduw, niets doend.

Wat ik wil, moet niet worden verward
met totale inactiviteit.
Het leven, daar gaat het om;
Ik wil geen omgang hebben met de dood.

Als wij ons leven niet zo krampachtig
in beweging willen houden,
en eens een keer niets konden doen,
zou misschien een reusachtige stilte
deze triestheid onderbreken
van onszelf nooit begrijpen
en van onszelf met de dood bedreigen.
Misschien kan de aarde ons onderwijzen
Zoals wanneer alles dood lijkt
en later levend blijkt te zijn.

Nu tel ik tot tien
en jij bent stil en ik vertrek.

Terug naar boven

Slotgedicht Juan Ramon Jienez

Ik ben niet ik,
Ik ben degene
die aan mijn zijde gaat
zonder dat ik hem zie,
die ik soms bezoek

en soms vergeet.
Die zwijgt wanneer ik spreek,
die zachtmoedig vergeeft wanneer ik haat,
die wandelt waar ik niet ben,
die overeind blijft als ik sterf.

Terug naar boven

Daarbuiten Rumi (1207-1273)

Daarbuiten, achter ideeën van fout doen en goed doen,
daar is een veld. Daar zal ik je ontmoeten.

Als de ziel zich neervlijt in dat gras,
is de werled te vol om over te praten.
Ideeën, taal, zelfs het woord elkaar
hebben geen betekenis meer.

Terug naar boven

Genoeg David Whyte

Genoeg. Deze enkele woorden zijn genoeg.
Zo niet deze woorden, dan deze adem.
Zo niet deze adem, dan dit zitten hier.

Deze opening naar het leven-
we hebben haar geweigerd
Opnieuw en opnieuw
Tot nu.

Tot nu.

Terug naar boven

Verdwaald Een oud verhaal van een indiaan (opgeschreven door David Wagoner)

Sta stil. De bomen voor je en de struiken naast je
zijn niet verdwaald. Waar je ook bent, het wordt genoemd Hier,
en je moet het behandelen als een krachtige vreemdeling,
je moet toestemming vragen om het te kennen en gekend te worden.
Het bos ademt. Luister. Het antwoordt:
Ik heb deze plek rondom jou gemaakt.
Als je weggaat, kom je misschien terug en zeg je Hier.

Geen twee bomen zijn hetzelfde voor Raaf.
Geen twee takken zijn hetzelfde voor Winterkoninkje.
Als wat een boom of een struik doet, niet door jou gezien wordt,
dan ben je zeker verdwaald. Sta stil. Het bos weet
waar je bent. Je moet het jou laten vinden.

Terug naar boven

Beannacht Auteur onbekend

Moge op de dag waarop
de zware last op uw schouders
u heeft afgemat
en u struikelt,
het stof dansen
om u evenwicht te geven.

En moge, als uw ogen
bevriezen achter
het grauwe venster
en de schim van verlies
bij u binnenkomt,
een menigte kleuren, indigo, rood, groen
en azuurblauw,
in u een weide verrukking scheppen.

Als het zeil scheurt
in de boot der gedachten
en de oceaan zich onder u
zwart kleurt,
moge er dan over de wateren
een pad van gulden maanlicht komen
om u veilig thuis te brengen.

Moge de koestering van de aarde er voor u zijn,
moge de helderheid van het licht er voor u zijn,
moge de beweging van de oceaan er voor u zijn
moge de bescherming van de voorouders er voor u zijn.

En moge een zachte wind
deze woorden van liefde
om u heen blazen,
als een onzichtbare mantel
om uw leven te behoeden.

Terug naar boven

Kunst Martin Bril

Wat we willen:
Momenten
Van helderheid
Of beter nog: van grote
Klaarheid

Schaars zijn die momenten
En ook nog goed verborgen

Zoeken heeft dus
Nauwelijks zin, maar
Vinden wel

De kunst is zo te leven
Dat het je overkomt

Terug naar boven

Angst voor Parijs Truman M. Cooper

Stel je voor: datgenen waar jij bang voor bent,
gevangen kon worden
en bewaard worden in Parijs.
Dan zou je de moed hebben om
overal in de wereld te gaan.
Alle richtingen van het kompas
staan voor je open,
behalve de graden oost of west
van het echte noorden,
die leiden naar Parijs.
Toch, je zou niet
je tenen durven
planten op de lijn van de stadsgrens.
Je zou niet werkelijk
op een bergrug willen staan,
mijlen ver, en aanschouwen hoe de lichten van Parijs
aangaan in het vallen van de nacht.
Alleen maar om aan de veilige kant te zijn,
besluit je om maar helemaal
weg te blijven uit Frankrijk.
Maar dan lijkt het gevaar zelfs
te dicht bij dié grenzen,
en je voelt
dat het bange deel van jezelf weer de hele wereld bedekt.
Je hebt een vriend nodig
die je geheim leert kennen en zegt:
‘Bezoek eerst Parijs.’

Terug naar boven